Reżyseria:
Katarzyna Raduszyńska
Przekład:
Tadeusz Boy-Żeleński
Opracowanie tekstu:
Katarzyna Raduszyńska
Scenografia i kostiumy:
Paweł Walicki
Muzyka, przygotowanie
muzyczne:
Dominik Strycharski
Choreografia:
Rafał Dziemidok
Asystent reżysera:
Marta Turkowska
Marcelina – Hanna Piotrowska, Gąska – Zbigniew Kułagowski, Zuzanna – Irena Sierakowska, Figaro – Albert Osik, Bartolo – Krzysztof Kluzik, Hrabia – Jerzy Karnicki, Łapowy, Pedrillo, Lokaj, Słoneczko, Młoda Pasterka – Adam Jędrosz, Hrabina – Ewa Konstanciak, Bazylio – Mikołaj Osiński, Franusia – Marta Turkowska, Cherubin – Rozalia Mierzicka
oraz słupszczanie: Stefania Dmoch, Barbara Kopiec, Sylwia Mackus, Alicja Michalska, Agata Myczek, Katarzyna Sternalska, Daria Szabat, Eleonora Sztajnke, Małgorzata Wasiak, Małgorzata Zaręba, Mateusz Dzierżawski, Amadeusz Gendig, Hubert Gendig, Piotr Nowotny, Krzysztof Rekwirowicz, Julian Swift-Speed
„Wesele Figara”, arcydzieło nowożytnej komedii, niezależnie od tego, że pozwala nam naśmiać się do woli z przechytrzonych przez bliźnich chytrusów, stanowi ponadto wnikliwą analizę społeczeństwa zgniłego i skazanego na zagładę. Opis tego rodzaju organizmów i diagnoza dotycząca samej choroby, która jest – jak mawiał w takich wypadkach Søren Kierkegard – „chorobą na śmierć”, warta jest zapamiętania, ponieważ wszystkie stoczone przez bezkarne zdziczenie społeczeństwa, nie wyłączając również dwudziestowiecznych, konają na ogół w podobnych błędach i w podobnej głupocie. Dlatego współczesnym widzom tego spektaklu, którzy mieli okazję skosztować tak zwanej życiowej mądrości, raz po raz ciśnie się na usta okrzyk zdumienia: „Skąd my to wszystko znamy?!”.
Na podstawie utworu Wesele Figara Pierre’a A. Beaumarchaisa. Premiera – 30 kwietnia 2010
