Reżyseria,
układ tekstu, scenografia:
Marek Grzesiński
Kostiumy:
Teresa Działak
Muzyka:
Jerzy Satanowski
Asystent reżysera:
Marek Jagoda
Zdjęcia:
Jerzu Dorosz
Wacław – Sławomir Olszewski, Bogdan Kochanowski, Ireneusz Wykurz, Krzysztof Tyniec, Matka – Kaja Kijowska, Ksiądz – Jerzy Nowacki, Sługa – Marek Jagoda, Obcy – Krzysztof Tyniec, Marek Jagoda, Spiskowiec I – Jerzy Nowacki, Prezes – Ireneusz Wykurz, Spiskowiec II – Bogdan Kochanowski, Oficer I – Ireneusz Wykurz, Oficer II – Bogdan Kochanowski, Oficer III – Jerzy Nowacki, Oficer IV – Cezary Nowak/Sławomir Olszewski, Jadwiga – Maja Pakulnis, Arcybiskup – Kazimierz Janus, Jagiełło – Włodzimierz Witt, Poeta I – Ireneusz Wykurz, Dama – Kaja Kijowska, Poeta II – Cezary Nowak/ Sławomir Olszewski, Poeta III – Bogdan Kochanowski, Wielbicielka – Agnieszka Kotuła, Karmazyn – Jerzy Nowacki, Car – Sławomir Olszewski, Siostra – Agnieszka Kotuła
Poemat Stefana Gałczyńskiego, który nasz zespół postanowił zaprezentować publiczności jest w polskiej literaturze jednym z najjaskrawszych przejawów romantycznego indywidualizmu, a przecież jednocześnie jest próbą pogodzenia tego indywidualizmu z poczuciem tożsamości narodowej i głębokiej więzi społecznej, łączącej bohatera z otaczającym go światem. „Wacława dzieje” traktujemy jak tekst współczesnego nam rówieśnika, a biografię wymyślonej przez niego postaci jak biografię bohatera z naszego pokolenia. Grupa ludzi, którą widzimy na scenie, próbuje opowiedzieć taką biografię językiem teatralnym. Próbuje ją wykreować tu i teraz, posługując się słowami, które należą już do historiii literatury, a przecież są dla nas żywe i przejmujące. Próba opowiedzenia losów Wacława, tak jak w poemacie, podlega wciąż odradzającym się komplikacjom i przeszkodom. Te siły przeciwdziałające nie pochodzą z zewnątrz. Tkwią w łonie tego samego pokolenia, z jakiego wyszedł Wacław.
Na podstawie utworu Wacława dzieje Stefana Garczyńskiego.
Premiera – 5 października 1980
