Szewcy
Realizacja
Opis Spektaklu

Autor:
Stanisław Witkiewicz
Reżyseria:
Paweł Świątek
Asystent reżysera:
Monika Janik
Scenografia:
Marcin Chlanda
Obsada:
Bożena Borek,
Monika Bubniak,
Igor Chmielnik,
Monika Janik,
Krzysztof Kluzik,
Magdalena Płaneta,
Wojciech Marcinkowski
Inspicjent:
Justyna Moczulska
Opracowanie muzyczne:
Cezary Reinert
Konsultacje iluzjonistyczne:
Iwo Bochat
Zdjęcia:
Magdalena Tramer

Bilety

Normalny: 40 zł,
Ulgowy: 35 zł,
Grupowy: 30 zł

Szewcy to dramat autorstwa Stanisława Ignacego Witkiewicza pisany w latach 1931–1934, a wydany po raz pierwszy w Krakowie w roku 1948. Autor oprócz pisania słynie również z malarstwa. Zajmował się też fotografią oraz filozofią. Jego niektóre utwory doczekały się ekranizacji. Wśród jego dzieł są powieści, dramaty, pisma estetyczne czy filozoficzne. W Szewcach pokazany jest świat przyszłego społeczeństwa, społeczeństwa, które jest zautomatyzowane, a w konsekwencji pokazano również upadek cywilizacji według wyobrażeń Witkiewicza. Utwór przedstawia historie Szewców, którzy przechodzą przez kilka rewolucji. Są oni niezadowoleni ze swojej dotychczasowej pracy, zostają zamknięci i skazani na bezczynność. Również i to im nie odpowiada, dlatego dochodzi do buntu…

Zapraszamy widzów na rewolucyjną rewię destrukcyjnych postaw wzajemnej pogardy przedstawicieli wszystkich stron społecznej debaty. Zapraszamy na obrazoburczą burleskę karykaturalnych postaw rewolucyjnych. Opowiemy o tym, że na przestrzeni wieków zawsze Ci którzy się buntowali zamieniali się w tych przeciwko którym podnosili bunt – zamieniali własne ideały w kabaret. I o tym, ze od hipokryzji dużo gorszy jest brak poczucia humoru. I o tym, że Witkacy odczuwał tęsknotę za metafizyką, która mogłaby być czymś bardziej sensownym niż wymiana kolejnych pacynek na europejskich tronach sterowanych z ukrycia przez nieznanych lalkarzy.

Premiera online 20.12.20 r.
Czas trwania: 2 godz. 20 min (z przerwą)

Spektakl bierze udział w VII edycji Konkursu na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka Żywa”.
www.klasykazywa.pl, www.mkidn.gov.pl, www.instytut-teatralny.pl,

Wsparcie ze środków Funduszu Przeciwdziałania COVID-19

Recenzje

Spektakl w reżyserii Pawła Świątka to nieoczywista inscenizacja znanego tekstu Witkiewicza, zjawiskowo odbiegająca od znanych obrazów codzienności. Spektakl jest serią oniryczno-metaforycznych przedstawień, a jednocześnie wyraźnie nawiązuje do aktualnych zagadnień polityczno-społecznych, akcentowanych głośnymi w ostatnim czasie hasłami i symbolami.

Sam tekst okazuje się wciąż niezwykle aktualny. Obecne tam kwestie, takie jak: problem nacjonalizmów, koncentracji kapitału czy transformacji społecznej, mimo wieku nie straciły na znaczeniu. W skupieniu się na niełatwym tekście przeszkadza nieszablonowa scenografia i groteskowo przerysowane kostiumy, które, choć rozpraszają zmysły, to jednocześnie znacznie rozbudowują przekaz.

Słupska realizacja została utrzymana w konwencji wodewilu, cyrku czy burleski, przez co jeszcze bardziej można było zmetaforyzować przestrzeń. Wielowymiarowa scena w prosty sposób niepostrzeżenie z zakładu pracy może zmienić się w cyrk, więzienie czy szafot.

„Szewcy” Witkacego to pozbawione optymizmu stwierdzenie niemocy idei wobec siły instynktu. Witkacy, a za nim Świątek, sugestywnie pokazują płytkie i rozległe wody próżności, w których zatoną nawet największe idee. Prokurator, posiadający moc i władzę nad życiem i śmiercią obywateli, marzy tylko o tym, by być hrabią i móc posiąść księżnę Irinę.

To przedstawienie jak próżność zawłaszcza rewolucyjną chęć zmiany, dlatego w spektaklu w groteskowy sposób zostały wyeksponowane kluczowe symbole określające rewolucję. Peruki w stylu Ludwika XVI  są elementem nadrzędnym charakteryzacji i zaznaczają, że każdy z bohaterów myśli o rewolucji – dosłownie „siedzi mu ona na głowie”, jednak są one koślawe, noszone niechlujnie, nie pasują do reszty.  Oprócz tego zmieniająca głowę czapka Napoleona, czy królewska peleryna – nowe szaty, które i tak zdradzają, że cesarz jest nagi – to kolejne bardzo wyraźne i rozpoznawalne znaki – synonimy władzy i jej obalenia.

Równie silnie jak rewolucja polityczna, za pomocą kostiumów została przedstawiona rewolucja społeczna – seksualna i obyczajowa. Paweł Świątek niezwykle ciekawie zaakcentował, że „Szewcy” to, prócz warstwy rewolucyjnej, także dramat o żądzach – zniewalających i niszczących jednostkę, społeczeństwa, nawet idee.

Pierwszą – bardzo  wyraźną, jest nienasycenie, któremu Witkacy poświęcił wiele miejsca w swojej sztuce. Tu namiętnie wyrażają je Księżna Irina – nienasycona w swej żądzy i prokurator Scurvy, którego wygląd transseksualisty emanuje niezaspokojonym pragnieniem przeobrażenia się. (…)

Justyna Borkowska, Gazeta Świętojańska
całość: https://bit.ly/3rIOefE