
Reżyseria, opracowanie
muzyczne:
Waldemar Śmigasiewicz
Scenografia:
Maciej Preyer
Henryk – Marcel Wiercichowski, Władzio – Albert Osik, Ojciec – Ireneusz Kaskiewicz, Matka – Agnieszka Ćwik, Mańka – Ewa Andruszkiewicz, Pijak – Bogusław Semotiuk, Pijak/Biskup – Zbigniew Kułagowski, Pijak/Kanclerz – Jerzy Karnicki, Pijak/Zdrajca – Krzysztof Kluzik, Jan Stryjniak, Tadeusz Wasiak
Napisany w 1946 roku w Argentynie, jednakże opublikowany po raz pierwszy dopiero w roku 1953 w Paryżu Ślub, to jeden z najtrudniejszych tekstów tego niejednoznacznego i niełatwego w odbiorze pisarza. Gombrowicz, mistrz parodii i groteskowego widzenia świata, analizując go używa własnego, specyficznego języka, własnych i niepowtarzalnych kategorii opisu. definiując je najczęściej w sposób daleki od przyjętych przyzwyczajeń. Ślub to zapisany w formie dramatu sen głównego bohatera Henryka Ale też Ślub to jedna wielka literacka tajemnica. Od samego początku próbujemy odpowiedzieć na pytanie: co tak naprawdę przyśniło się głównemu bohaterowi. W tekście Gombrowicza Henryk nie jest “sympatyczną postacią”. Autor bezlitośnie ubiera go we wszelkie nasze kulturowe obciążenia: narodową megalomanię, Konradowską pychę; bo też Gombrowicz starał się przez całe swoje twórcze życie “wyzwolić Polaków z Polski” – to znaczy z niewoli swoiście pojmowanej historii, patriotycznych frazesów, narodowych kompleksów i ksenofobii.
Na podstawie utworu Ślubu Witolda Gombrowicza.
Premiera – 11 grudnia 2004