Tak jak Szekspir grany będzie po wsze czasy, tak też po wieczność wystawiany będzie „Rewizor” Mikołaja Gogola – komedia tak nieśmiertelna, jak nieśmiertelne są ludzkie słabostki. „Rewizor” powstał w połowie XIX wieku, ale jeśli nic nie traci na aktualności, to dlatego, że charakter człowieka jest niezmiennie odporny na wszelkie zmiany i upływ czasu. Pomysł komedii o osobniku, który staje się oszustem jakby z wyboru oszukiwanych, jest ponoć autorstwa samego Puszkina. W zamyśle Gogola, „Rewizor” to karykaturalny obraz urzędniczej Rosji – z jej sztywną hierarchią i wyznaczającymi tę hierarchę rangami mierzonymi liczbą guzików w mundurze, gdyż stan urzędniczy był umundurowany – ukazany przez mikroświat małego prowincjonalnego miasteczka. Jego urzędnicza kasta z niepokojem czeka na awizowany od dawna przyjazd kontrolera ze stolicy. Z niepokojem, bo każdy z urzędników ma tu jakieś grzechy i grzeszki na sumieniu – popełniane wedle rangi: więksi – większe, mniejsi – mniejsze, ale zawsze jakieś grzeszki i przewiny. „Rewizora” cechuje nieprzeciętny dar obserwacji obyczajowych. Dodajmy do tego żywy, jędrny przekład Tuwima – a otrzymamy spektakl, który z pewnością wypełnia ludzkie zapotrzebowanie na śmiech. Ale – ostrzegamy lojalnie – zmusza też widza do zastanowienia się nad sobą i mechanizmami społecznymi. I jeśli po takiej refleksji stracimy nieco z dobrego samopoczucia, to zrozumiemy gorzką konstatację głównego bohatera w ostatniej scenie komedii. Brzmi ona: „Z czego się śmiejecie? Z siebie samych się śmiejecie!”.

Na podstawie utworu Rewizor Mikołaja Gogola
Premiera – 27 marca 2009