Reżyseria:
Maciej Prus
Muzyka:
Jerzy Satanowski
Scenografia:
Sławomir Dębosz
Kostiumy:
Irena Biegańska
Kierownictwo muzyczne:
Grzegorz Nowak
Przygotowanie wokalne:
Romana Krebsówna
Choreografia:
Przemysław Śliwa
Asystent reżysera:
Kaja Kijowska
Asystent choreografa:
Krystyna Wiśniewska-Sławik
Zdjęcia:
Paweł Kajrowski
Książę – Jerzy Nowacki, Księżna – Kaja Kijowska, Szarm – Józef Onyszkiewicz, Firulet – Bogdan Kajak, Fior – Wiesław Sławik, Albertynka – Krystyna Wiśniewska-Sławik, Proboszcz – Antoni Urban, Profesor – Maciej Staniewicz, Markiza – Ksenia Górska-Rosińska, Hufnagiel – Jacek Różański, Władysław – Kazimierz Illukiewicz, Dama I – Jolanta Seidel-Wiszniewska, Dama II – Maria Karkosz-Gielnikowa, Dama III – Czesława Urban, Księża gospodyni – Danuta Borowiecka, Złodziejaszek – Ireneusz Wykurz,
Oraz: Tadeusz Borszcz, Sławomir Budrewicz, Marek Huczyk, Krystyna Jędrys, Zygmunt Dudaniec, Dorota Kordasz, Andrzej Kirko, Adam Koszutowski, Ewa Kisiel, Piotr Emanuel Kraus, Włodzimierz Kwiecień, Marek Król, Mirosław Lisowski, Dariusz Ławrynowicz, Piotr Nadolski, Dariusz Odija, Luiza Repetowicz, Ryszard Sadło, Halina Sadłowska, Leonard Skurnóg, Ryszard Strzelecki, Krzysztof Tyszkiewicz
„Operetka” to najbardziej kontrowersyjna sztuka najbardziej kontrowersyjnego polskiego pisarza współczesnego. Witold Gombrowicz, autor powieści: „Ferdydurke”, „Transatlantyk”, „Pornografia” , „Kosmos” oraz sztuk: „Ślub” i „Iwona księżniczka Burgunda” dał w „Operetce” jakby summę swoich artystycznych i myślowych propozycji, propozycji zaskakujących nonszalancją i głębią, zuchwalstwem i odwagą. I – rzecz nie najmniej zaskakująca – tę summę swoich poglądów wyłożył w gatunku literackim uchodzącym za gatunek peryferyjny, w operetce, będącej, jak sam pisarz powiada, „boskim idiotyzmem”, „niebiańską sklerozą”. Ten „boski idiotyzm” zajął mu kilkanaście lat życia. „Operetka” pomyślana i zaczęta jeszcze w Argentynie, gdzie Gombrowicz spędził wojnę i kilkanaście lat powojennych, ukończona została na krótko przed śmiercią (1968) pisarza, w Paryżu. „Nikt by nie uwierzył, pisze w komentarzu do sztuki, ile wysiłków pochłonęła organizacja dramatyczna tego głupstwa”.
Na podstawie Operetki Witolda Gombrowicza.
Premiera – 26 listopada 1977
