Nasza rzeczywistość dostarcza zapewne niejednego klucza do inscenizacji „Moralności pani Dulskiej”. Ale to tylko zabawa formą, chęć epatowania widzów czymś pozornie nowym, zaskakującym. Tak czasem bywa, kiedy zamiast wierności tekstowi reżyser oferuje w zamian swój pomysł, często dalece mijający się z intencjami autorki dramatu. Jeśli materiał literacki ma być punktem wyjścia do inscenizacji teatralnej, należy mu być wiernym, to znaczy starać się zrozumieć konwencję, w jakiej został zapisany. Bogusław Semotiuk, reżyser słupskiego spektaklu, nie próbuje ustroić Dulskiej we współczesny kostium, osadzać inscenizację w dzisiejszych realiach. Czyta tekst Zapolskiej tak, jak go autorka napisała, aby wyraziście oddać koloryt obyczajowy tamtych czasów, uchwycić niczym aparatem fotograficznym obraz ówczesnego oblicza kołtuństwa, a tym samym zmusić do zdiagnozowania jego współczesnego wyrazu. Bo kołtun jest nieśmiertelny i niezniszczalny, tyle że w każdej epoce ma swój własny, niepowtarzalny wyraz. I zapaszek.

Na podstawie utworu Moralność pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej.
Premiera – 29 października 2004