Twórczość Herberta da się odczytać jako generalny protest skierowany przeciw literaturze maski i konwencji. Poetyka nie musi być tworzeniem reguł-barier. Zwróćmy uwagę, jak często pisze Herbert o milczeniu. Współcześni poeci lubią odpowiadać krzykiem na przerażający ich chaos świata. Herbert-poeta a jeszcze wyraziściej Herbert-dramaturg czuje, iż jest to broń mało skuteczna: bo przecież mógłby się buntować i spierać, obnażać i oskarżać. Konfesyjna strona twórczości – to u Herberta zarazem dziedzina wstydliwości. Zwierza się zaś tak rzadko najprawdopodobniej dlatego, że jest człowiekiem zanurzonym w historii i we współczesności, człowiekiem odpowiedzialnym wobec kultury i wobec najprostszej sytuacji egzystencjalnej wiedząc o tym Herbert otwiera magiczne „pudełko zwane wyobraźnią”, staje się po trosze prestidigitatorem, ale przede wszystkim tym, który mówi w przypływie szczerości.

Program spektaklu.

Na podstawie utworu Drugi pokój Zbigniewa Herberta.
Premiera – 3 października 1984