Na niemal pustej scenie stoją dwaj mężczyźni i uschłe drzewo. Czas nie ma tu znaczenia, miejsce również. Jest tylko czekanie – na kogoś, kto ma przyjść i wszystko odmienić. Estragon i Vladimir próbują zapełnić bezruch rozmową, myśleniem, powtórzeniami i drobnymi gestami, które mają nadać sens kolejnym chwilom. To teatr skupiony na trwaniu, nie na akcji. Na nadziei, która powoli przechodzi w zwątpienie, i na pytaniach, które nie domagają się odpowiedzi. Spektakl nie bawi i nie uspokaja – raczej zostawia widza z ciszą, w której trzeba coś sobie dopowiedzieć samemu.

Na podstawie utworu Czekając na Godota Samuela Becketta.
Premiera – 5 stycznia 2007